از این به بعدش رو اینجا بخونید

باز می آیی میترسم
میگیری ته کلید را
می چرخانی آنطرفی که نمیخواهم
ضعفی به نعره ای ماننده در خواب
که بی صدا
ریشه میکند در انگشتانم
میآید بالا
تا شانه ام یخ میزند آنگاه
رها میکنم کلید را
رها میکنی تو هم آرام
حیرتم دستت را بعد
که عجیبترین چیزیست که دیده تا امروز
و عجیبتر
و عجیب باید گفت اینرا که عجیبتر
نگاه میکند انگار ناشناخته ای از آنسوتر
نوک انگشتانم را پس میکشم آنگاه نرسیده به دستت
که آرام دارد میلغزد روی هوا
مثل ترس که نه آرام اینبار
با صدایی از زمزمهء کف آلود موج
که سر میکوبد بر صخره ای
میلغزد در درونم  را
میلرزاند
نمیفهمم اما
که ترسیده ام حتی
گیج و دوباره و اینبار
لمس
چهره ات را هم
میبینم حالا دیگر
خالیست نه مثل دیروز که اخم
آرام میگیرم دارم کم کم که
بالا میزنی آستینت را
"ناگهان"را میفهمم ناگهان
چشمهایم سیاهی میرود
روی ساعدت تا آرنج
جای زخم داغ است انگار
میله ای که چندین بار
نازک اما
مثل نفرت
مثل رد پای میله
لبخند میزنی
لبخندت هم انگار داغیست
توی صورتت
باز مانده دهانم
ضجه ای اما دریغ
نتوانم
ریه هایم را خالی
نه
قفل است سینه ام
تا بیدار
لالایی نگویید دیگر
نخواهم خوابید
موهای تنم هم همه
سیخ شدند فردا
وقتی دیدم نه اینطور اما
سوخته آری پیشتر دستت
و آنروز
تا غروب
کابوسم را انگار بدانی که چه میکند 
بودنت  با من
کامل کردی
 

دردهایت را در خود چاره ای باید